~Zeru-Raijin's Blog~

Title :: Yongyos's Crazy (เมื่อยงยศคลั่ง)

Auther :: Zey's Said

Pair :: Thames x Eak

Type :: รั่วๆ ฮาๆ บ้าๆ แอบหวานเบาๆ

 

 

คอนโดเมลโรส

 

"โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" นี่มันอะไรกัน อะไร อะร๊ายยยยยยยยยยยยย อะไรกันที่ทำให้กูปวดกบาลได้ขนาดนี้

ต้องเป็นเพราะไอ้บ้านั่นแน่ๆ เลย แกนะแก เจอเมื่อไหร่นะ มีเรื่องแน่ไอเทมส์!!!

 

"เป็นรัยวะเอก แหกปากแต่เช้า ฮ้าวววววว" ชิโร่เพื่อนร่วมวงของเค้าพูดทั้งๆ ที่ยังง่วงอยู่ แต่สาเหตุที่ตื่นน่ะหรอ ก็ไอเสียงนักรองนำตัวดีมันแหกปากเนี่ยล่ะ ลั่นคอนโดเชียว

 

"เห็นไอเทมส์ไหม?" เอกถามส่งๆ ไปงั้น เพราะดูจากหน้าตาแล้ว ชิโร่ไม่รู้อะไรหรอก

 

"เห็นย่องออกนอกบ้านแต่เช้าละ =_=" แกรู้ได้งัยวะไอชิ หน้าแกยังง่วงอยู่เลยนะ

 

"อะไรวะ หนีออกจากบ้านอีก แม่งก่อเรื่องไว้แล้วชิ่งเลยนะนั่นน่ะ" ร่างโปร่งของนักร้องนำของวงบ่นราวกับว่าจะกินหัวเพื่อนตนแทนกล้วยได้แล้วนั่น

 

"เอก ไอเทมส์ไปก่อเรื่องไรหรอ" น่าน ไอตัวโวยวายมาละ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ก็นะ เรื่องนี้อย่ารู้เลยละกัน มันไม่เหมาะกับเด็กขี้โวยวายแบบมัน

 

"ไม่มีรัยมากหรอกอ๊อฟ ไอ้เทมส์มันฉี่รดที่นอนเอกอ่ะ เอกว่าจะด่ามันซะหน่อย ชิท" อ่านะ แม่งฉี่รดที่นอนแล้วย่องหนีออกจากบ้าน กลับมาเมื่อไหร่นะจะงับหัวเลยคอยดู

 

"ฮะๆ อะไรนะ สบู่ตกตะกอน? ตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะชิโร่?" ไอเจ้าชายขายสบู่มันจะมาละเมออะไรวะเนี่ย ใครเค้าคุยเรื่องสบู่กะแกเนี่ย เฮ้ออออ

 

"ไม่ใช่สบู่ตกตะกอนซะหน่อยท๊อฟ ไอเทมส์ตะหากล่ะ ไอเทมส์ฉี่รดที่นอนไอเอกแล้วหนีออกจากบ้าน" อ้าวไอชิโร่จะกระจายข่าวเพื่ออออ เดี๋ยวพรุ่งนี้ ไม่สิ บ่ายนี้ได้อ่านหัวข้อในกลุ่มแฟนคลับว่า ‘ช็อคสุดขีด มือเบสสุดหล่อแห่งวงเมลโรสได้หายตัวออกจากคอนโดไป เหตุเพราะไปฉี่รดที่นอนนักร้องนำ’ อย่างงี้มันไม่น่าอนาถเรอะ

 

"ห๊ะ อะไรนะ เทมส์ฉี่รดที่นอนเอกแล้วหนีออกจากบ้านหรอ โหยเทมส์อ่ะ ทำงี้ได้งัยเนี่ย ไม่ไหวๆ ไปดูสบู่ที่ทำค้างไว้ดีกว่า" เออดี ไปเลยนะ ไปกกอยู่กะสบู่ของแกเลยนะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศล่ะ เห้อออ เอกล่ะเครียด -_-“

 

"เอก เราว่าอย่าทำหน้าแบบนั้นเลยนะ เดี๋ยวไม่หล่อนะ ป่ะๆ เดี๋ยวเราจะพาไปเดินเล่น" เอ๊ะ ไออ๊อฟ พาไปเดินเล่น มันฟังยังไงๆ อยู่นา เหมือนกูเป็นหมาเลยนะเนี่ย แต่ไปก็ดี เผื่อเจอไอ้เทมส์จะได้กระโดดกัดซะเลย  ชิ

 

"อืมๆ ไปๆ"

 

พอเอกเดินก้าวเท้าซ้ายออกจากบ้านไปแล้ว ท๊อฟก็หันซ้ายหันขวามองดูต้นทางแล้วเดินออกมาจากห้อง พร้อมลากตัวอะไรซักอย่างออกมาด้วย

 

"นี่เทมส์ ออกมาจากกล่องสบู่ของเราได้แล้วนะ!!" คนขายสบู่ประจำบ้านโวยวายหลังจากเดินกลับเข้าไปในห้องตอนที่เอกโวยวายแล้วป๊ะเข้ากับกล่องเก็บสบู่กล่องใหญ่ยักษ์ที่วางไว้ข้างๆ เตียงมันขยับได้

 

"อืม ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวเอกกับอ๊อฟกลับมา แล้วเราก็ซวยสิวะ"

 

"แล้วถ้ามึงไม่ออกมาแล้วหาทางหนี หรือไม่ก็ซักที่นอนของไอ้เอกล่ะก็นะ กูว่ามึงโดนมันแดกหัวมึงแน่ๆ " เออว่ะ ขอบใจนะชิโร่ที่เตือน   เอาวะ ออกก็ได้ ว่าแล้วก็เอาตัวโตๆ ของตัวเองออกมาจากกล่องสบู่ของท๊อฟ แล้วเดินดิ่งเข้าไปในห้องของเอกเพื่อเอาที่นอนออกมาซัก

 

"เอกกกกกก" อ่าว อะไรวะ ยังไม่ทันได้เดินไปไหนเลย ไออ๊อฟก็ดันร้องขึ้นมาซะงั้น

 

“กูลืมของอ่ะ เดี๋ยวกูมานะ” อ๊อฟพูดอย่างรีบร้อนทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าลืมของ

 

“ลืมอะไรล่ะ เดี๋ยวกูไปเอาให้” เอกใจดีครับกับเพื่อนคนนี้เนี่ย แต่กับไอบ้าศิลป์นั่น เอกยังไม่เคลียร์นะ

 

“คือว่า กูลืม กางเกงที่จะเอาไปซ่อมที่ร้านหน้าสวนสาธารณะน่ะ” อ่า กางเกงหรอ ใช่ไอตัวที่กูเกือบเอามาทำผ้าขี้ริ้วป่าววะ - -“

 

“ที่อยู่ข้างเครื่องซักผ้าป่ะ” ผมถามตามที่นึกออกน่ะครับ เหมือนจะเห็นมันกองอยู่ตรงนั้น

 

“อืม ใช่ ตัวนั้นล่ะ” อ๊อฟยิ้มบางๆ ให้ผม น่ารักจริงๆ

 

"งั้นเดี๋ยวกูขึ้นไปเอาให้ละกันนะ เดี๋ยวลงมา รออยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหนล่ะ รู้มั้ย" พูดแล้วก็ขยี้หัวเพื่อนรักซักทีก่อนเริ่มเดินไปขึ้นลิฟต์ไปอย่างช้าๆ

 

“เทมส์...ขอโทษนะ...อาเมน...” อ๊อฟพูดกับตัวเองอย่างสงสารคนข้างบนที่กำลังจะโดนลิงตัวน้อยกระโดดกัดหัว พร้อมทำท่าไว้อาลัยประกอบ

.

.

.

.

.

"อืม ที่จริงเรื่องมันก็เล็กนิดเดียวเองนี่หว่า หรือว่าเราจะโมโหมันมากเกินไปวะ โว้ยยยยยยย งงกะตัวเองว้อยยยยยยยยยยย" เดินไปก็แหกปากไป คงไม่รู้หรอกนะครับว่ากลับมาแล้ว

 

"ชิโร่ๆๆๆๆ มึงรีบมาสวมรอยแทนกูเร็ว เสียงเอกกลับมาแล้ววววววว" เทมส์พูดพร้อมดันตัวชิโร่มาประจำที่แทนเขาที่กำลังหาที่หลบ

 

"อ่าว ทำรัยวะ ชิโร่" เอกที่เดินเข้ามาถามด้วยความสงสัยที่เห็นเพื่อนตนกำลังนั่งซักอะไรบางอย่างอยู่

 

"ตาบอดเรอะ ก็ซักที่นอนให้มึงไง" เออดีเนอะ กูอยู่เฉยๆ ก็ได้มาซักที่นอนให้ลิง

 

"ที่จริงมึงไม่ต้องทำนะเนี่ย กูว่าจะให้ไอเทมส์มันทำหลังจากที่มันกลับมาจากข้างนอกแล้วน่ะ" จริงๆ นะ เอกว่าเอกใจเย็นลงแล้วล่ะ ก็ว่าถ้าเจอตัวจะให้มันซักตากให้ล่ะ แต่นี่ไอชิโร่เอามาซักซะแล้ว ขอบใจมากเพื่อน

 

"ไม่เป็นรัยเว้ย เพื่อนกัน" โอ้โหซึ้งงงง ดีว่ะที่มาสวมรอย หึหึ พลาดซะแล้วไอคุณชายเทมส์

 

"อืม เออ ชิโร่ ถ้าเทมส์มันกลับมาแล้วบอกให้มันรออยู่ในห้องกูนะ กูมีเรื่องจะคุยกับมัน" เอกพูดแล้วเดินไปหยิบกางเกงของอ๊อฟออกไปจากห้องอีกรอบ

 

"เออ ได้ๆ มึงรีบไปเหอะ เดี๋ยวไออ๊อฟรอนาน แล้วจะงอแง" เออจริงด้วยสิ ไออ๊อฟรออยู่นี่หว่า

 

"อืมๆ ไปละนะ" ไอบ้างานศิลป์เดี๋ยวเหอะ โดนอีกข้อหาแน่ๆ ฉี่รดที่นอนแล้วหนีไปไม่พอ ชิโร่ยังต้องมาซักที่นอนเปียกฉี่ของมันอีก ฮึ่มๆๆ เริ่มอยากงับหัวมันอีกรอบแล้วสิเนี่ย

 

หลังจากที่เอกเดินจากไปอีกครั้ง เทมส์ก็ออกมาเคลียร์กับชิโร่เรื่องที่เอาหน้าไปเต็มๆ

 

"ได้หน้าเต็มๆ เลยนะเจ๊!" แหมไอคุณชายเทมส์ครับ มึงเองไม่ใช่หรอที่ดึงกูมานั่งเอามือจุ่มอยู่กะไอ้ที่นอนของไอเอกเนี่ย ใช่ว่ากูอยากจะเอาหน้านะนี่

 

"แล้วใครล่ะที่โยนหน้าที่นี้มาให้กูน่ะ มึงเองนะ หึหึ =_=" ชิโร่หัวเราะหึหึก่อนเดินจากไปให้เทมส์ทบทวนคำพูดของชิโร่

 

"เออว่ะ ไม่น่าพลาดเลยนะเนี่ย" ว่าแต่ เอ๊ะ ตะกี๊เอกบอกให้ผมรอในห้องนอนนี่นา มีรัยหว่า อย่าบอกนะว่าเอกจะ...น่ะ โอยแค่คิดก็แย่แล้วเนี่ย

 

 

 

สองทุ่มครึ่ง

ห้องนอนเอก

 

"อ่าว เทมส์ หลับแล้วหรอ ตื่นๆๆ ตื่นขึ้นมาเลยนะ ตื่นมาคุยกันให้รู้เรื่องเลยนะ" เอกตวาดลั่นเมื่อเห็นคนที่เค้าบอกให้รอแต่ตอนนี้หลับไปแล้ว แต่เทมส์ก็ไม่ตื่นซักที เอกเลยก้มลงไปดูใกล้ๆ

 

"เฮ้ยๆๆๆ ปะ...ปล่อยนะเว้ย เทมส์...อะ...อื้อ" เอกถึงกับครางเมื่อไอคนตัวโตมันกอดคอแล้วจูบเขาขึ้นมาดื้อๆ แล้วก็ปล่อยดื้อๆ ก่อนจะหลับต่ออีกครั้ง

 

"นี่มันละเมอหรอวะเนี่ย อ๊ะ มะกี๊ มัน..." โอยยยยย ยงยศอยากตาย ถึงมันจะละเมอก็เหอะ ไอ้บ้าที่ไหนมันสั่งสอนวะ ว่าให้จูบแล้วปล่อยให้ค้างเนี่ย เฮ้ยยย นี่กูคิดอะไรเนี่ย โอยยยยยยยยยยย เอามีดมาแทงเอกเลยดีกว่ามา

 

ก่อนที่เอกจะได้เพ้ออะไรไปมากกว่านี้เค้าก็ได้ยินไอคนข้างๆ เค้าละเมอออกมา มันเป็นคำที่ทำให้คนตัวเล็กอย่างเค้าหน้าร้อนผ่าวเลยทีเดียว

 

"อืม เอก หวานจัง" โอยย เอามีดมาแทงกูเลยดีมั้ยเทมส์  ไม่ได้ๆ ปล่อยให้มันละเมออย่างนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ(จิต)ของเอกแน่ๆ

 

"ตื่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตื่นนนนนนนนนนนนนนน ตื่นสิวะไอ้เทมส์" ทำไมมันตื่นยากอย่างนี้ล่ะเนี่ย

 

"งืมๆ มีรายหรอเอกกกกกก" น่าน มันเหมือนจะตื่นนะครับ แต่มันหลับต่อครับ งั้นคงต้องอย่างนี้ล่ะนะ

 

"เทมมมมมมมมมมส์" เอาวะ ยังงัยต้องคุยกะมันให้รู้เรื่องนี่หว่ายอมอ้อนนิดนึงก็ได้วะ

 

"อืมมมมมมมม" เยสสสส ตื่นแน่ๆ เสียงในใจเอกดังขึ้นพร้อมเสียงหัวใจที่เริ่มเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

"อ๊ะ" คนตัวเล็กที่พยายามปลุกให้คนตัวโตกว่าลุกขึ้นมาฟังตนพูดต้องร้องขึ้นมาอย่างหามิได้ เพราะไอ้คนตัวโตที่ว่านั่นมันคว้าตัวของเค้าลงไปนอนกอดอยู่ในอ้อมแขนของมัน บนที่นอนที่ซักแห้งมาแล้ว

 

"ปล่อยนะเทมส์...ลุกมาคุยกันก่อนนนนน" ปล่อยกูสิวะ กูจะด่าเมิงเรื่องที่เมิงทำที่นอนกุเน่าเนี่ย ชิท

 

“ไม่เอาอ่ะ อยู่แบบนี้อีกสักเดี๋ยวนะ” พูดจบก็ซุกหน้าลงมาที่ต้นคอของร่างบางในอ้อมกอดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่ใกล้มากๆ

 

“ทำไม...”

 

“หืม”

 

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ”

 

“ยังงัยล่ะครับคนดี”

 

“ก็...เอกว่าเอกกำลังโกรธเทมส์อยู่นะ –“- ” ก็จริงนี่ครับ ผมกำลังโกรธมัน แต่ผมก็ยอมให้มันนอนกอดอยู่เฉยๆ อย่างที่มันขอ ตกลงว่าผมเป็นอะไรเนี่ย

 

“หึหึ นึกว่าเรื่องอะไร ที่นอนนี่ก็ซักแล้ว หายโกรธเถอะนะ เอก”

 

“ได้งัยอ่ะ เมื่อเช้าเทมส์ทำแบบนั้นไว้แล้วหนีออกไปอ่ะ ปล่อยให้เอกโวยวายอยู่ในบ้านซะงั้นอ่ะ”

 

“ก็ถ้าอยู่ให้เอกด่า เอกก็อารมณ์ร้อนยิ่งขึ้นอะดิ ให้อ๊อฟพาออกไปเดินเล่นให้เอกสบายใจก่อนน่ะดีแล้ว” ไม่พูดเปล่า ร่างสูงยังจูบลงบนผมนุ่มเบาๆ อีกด้วย

 

“เดี๋ยว!!! เมื่อกี๊มึงบอกว่าให้อ๊อฟพาเอกออกไปเดินเล่น? งั้นก็หมายความว่าเป็นแผนมึงงั้นสิไอบ้างานศิลป์!!!” เดือดครับเดือด เอกเดือดอีกแล้วครับ

 

“แล้วก็เรื่องซักที่นอนอีกอ่ะ เอกกลับเข้ามาเห็นชิโร่เป็นคนนั่งซักนะ มึงใช้มันด้วยรึเปล่าเนี่ยเทมส์ มึงนี่มันจริงๆ เลยนะ โว้ยยยยยยย!!!” คนตัวเล็กนอนบ่นหงุงหงิงอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ปากก็ว่าว่าโกรธอยู่ แต่คนโดนด่ากลับไม่รู้ร้อนรู้หนาว นอนยิ้มให้อย่างกวนประสาท

 

“นี่มึงจะยิ้มกวนประสาทกูอีกนานมั้ยเนี่ยเทมส์!!!”

 

“นาน...” ดูมันตอบสิครับ ยังงี้มันต้องโดน...

 

“นี่แน่ะ...” หยิกพุงมันซะ หึ กินเยอะดีนัก

 

“โอ๊ยยยย เอก มันเจ็บนะ” คนโดนหยิกร้องออกมาอย่างดังจนพวกนอกห้องยินแล้วขนลุกแทนเลยทีเดียว ก็นักร้องนำของพวกเค้าน่ะ ร้ายจะตายไป

 

“ช่วยไม่ได้ มึงอยากกวนโมโหกูทำไมล่ะ” พูดเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง แล้วออกแรงดึงไอคนที่ไม่ยอมลุกให้นั่ง เพื่อที่จะได้คุยซักที

 

“โอ๋ๆ ครับๆ ลุกแล้วครับๆ ยอมแล้วครับๆ แล้วที่ยิ้มน่ะ ก็แค่รอให้เอกโวยวายจนหมดแรงก่อนแค่นั้นเอง เทมส์จะได้อธิบายที่เอกด่าเทมส์ให้ฟังไง แต่เอกพูดไม่เพราะเลย ต้องลงโทษซะหน่อย” ว่าแล้วไอคนตัวโตก็ฉวยโอกาสหอมแก้มเอกไปฟอดนึง

 

“งั้นก็เล่ามาสิ รออยู่” -////- จะมาหอมทำไมวะ รอฟังอยู่เนี่ย เล่ามาสิว้อย เดี๋ยวกัดหูเลย แง่มๆ

 

“คือ...เรื่องที่ฉี่รดที่นอนเอกอ่ะ เทมส์ไม่ได้ตั้งใจนะครับ แค่ฝันว่าไปเดทกับเอกแล้วแวะเข้าห้องน้ำที่สวนสนุกอ่ะ แล้วมันก็...”

 

“เออ พอๆๆ กูไม่อยากฟังความฝันไร้สาระของมึง” ก็จริงนี่ครับ ฝันว่าแวะเข้าห้องน้ำแล้วฉี่รดที่นอนเนี่ยนะ มีแต่เด็กไม่ใช่หรอครับที่เป็นน่ะ มันอายุเท่าไหร่แล้วแน่วะ

 

“ไม่ไร้สาระนะเอก อะไรที่เกี่ยวกับเอกอ่ะ เทมส์ไม่ถือว่าเป็นเรื่องไร้สาระนะ” มันพูดอะไรของมันวะเนี่ย เรื่องของผมไม่ใช่เรื่องไร้สาระ อ๊ากกกกกกกกกก นี่มันหมายความว่ายังงัยยยยย ยงยศไม่เข้าใจ แล้วทำไมหน้ามันร้อนๆ วะเนี่ย ยงยศอยากจะกรี๊ด ห้ะ กรี๊ดหรอ โอ๊ยยยยยยย ตกลงว่ากูเป็นอาร๊ายยยยยย ม่ายยยยยยยยยย ยงยศไม่เข้าจ๊ายยยยยยยย

 

“เทมส์น่ะ ตื่นมาแล้วเห็นว่าเอกยังไม่ตื่น เลยปล่อยให้นอนต่อไปก่อน ส่วนเทมส์ก็เข้าไปอาบน้ำที่ห้อง พออาบน้ำเสร็จก็ได้ยินเอกโวยวายจากในห้อง เลยขอร้องอ๊อฟให้พาเอกออกไปก่อน เพื่อที่จะได้ซักที่นอนให้เอก ก่อนที่จะโดนเอกด่างัยล่ะ ส่วนเรื่องที่นายเห็นชิโร่ซักน่ะ เทมส์ตกใจน่ะ ที่ได้ยินเสียงเอกเดินกลับขึ้นมา ก็เลยให้ชิโร่มาสวมรอยอ่ะ”

 

“แล้วทำไมต้องหนีด้วยเล่า อยู่ยอมรับผิดก็ดีละ ยิ่งเทมส์หายไปเอกยิ่งโมโหนะรู้มั้ย” เอกคิดแบบนี้จริงๆ นะ ก็อยู่รับผิดก็จบ ทำไมต้องให้เสียพลังงานโวยวายด้วยล่ะไอบ้า

 

“เพราะเอกเวลาโมโหน่ากลัวออก เทมส์กลัวว่าเอกจะกระโดดกัดหูแหว่งน่ะสิ ฮะๆๆๆๆ” ดูมันตอบครับ เดี๋ยวก็กัดจริงๆ ซะเลยนิ

 

“แต่เอกยังไม่หายโกรธเทมส์หรอกนะ เพราะว่าเทมส์หนีความผิดไป เพราะฉะนั้นเทมส์ต้องทำอะไรบางอย่างเผื่อไถ่โทษ” เอกพูดแล้วนั่งกอดอกหันหลังให้เทมส์พร้อมทำแก้มป่องตามแบบฉบับเคะร่างบางที่กำลังงอน

 

“ครับ อยากให้เทมส์ทำอะไรบอกมาได้เลยนะครับ เทมส์พร้อมจะทำทุกอย่างให้เอกหายงอน จุ๊บ!” ไม่พูดเปล่า เจ้าคนตัวโตกว่าก็กอดเขาจากด้านหลัง แล้วขโมยหอมแก้มไปอีกครั้ง ทำให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดได้แต่นั่งหน้าแดงอยู่นิ่งๆ

 

“...” เงียบครับ นาทีนี้เอกเงียบดีกว่ามั้ยนะ

 

“ทำไมเงียบไปล่ะครับ หืม บอกมาสิว่าอยากให้ทำอะไร” เทมส์ก้มกระซิบข้างๆ หูอย่างแผ่วเบา แต่น้ำเสียงแอบมีเลสนัยบางอย่าง มือแกร่งจับคนตัวเล็กหันมาหาแล้วเชยคางขึ้นมาสบตากับตัวเอง

 

“อะ...เอาไว้เอกนึกออกแล้วเอกจะบอกแล้วกัน ตอนนี้เทมส์กลับไปห้องตัวเองได้แล้ว ไป๊” เอกพูดพร้อมกับผลักคนตัวโตให้ปล่อยเขาจากอ้อมแขนแกร่งนั่น

 

“ไม่เอาอ่ะ คืนนี้เทมส์จะนอนห้องเอกนี่ล่ะ แล้วก็สัญญาเลยนะว่าคืนนี้จะไม่ฉี่รดที่นอนอีกแล้ว ฮะๆๆๆ โอ๋ๆๆ ไม่งอนนะครับคนดี มาๆ นอนกันดีกว่านะครับ มาๆๆๆ” ไม่พูดเปล่า เทมส์รวบตัวร่างบางให้ล้มลงมานอนทาบทับอยู่บนตัวของเขา ก่อนที่จะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีก แล้วหอมแก้มเอกอีกฟอดก่อนจะหลับตาลง

 

“ไอบ้างานศิลป์เอ๊ย...” เอกทำได้เพียงบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงทั้งๆ ที่ตนเองยังคงนอนอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโตกว่า และที่สำคัญเอกกำลังนอนอยู่บนตัวของเทมส์ เอกคิดโน่นคิดนี่ทั้งๆ ที่ยังคงนอนอยู่ในท่านั้นจนกระทั่งเทมส์พลิกตัวเป็นท่านอนตะแคงทำให้ตอนนี้เอกที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนนั้นได้มองเห็นหน้าเทมส์ในระยะประชิด และด้วยความหมั่นไส้เอกจึงงับเข้าที่จมูกของเทมส์เข้าเต็มแรง ทำให้เทมส์สะดุ้งลืมตาขึ้นมามองด้วยความสงสัยว่าทำไมจู่ๆ ตนถึงได้โดนกัด

 

“กัดเทมส์ทำไมครับ หืม?” เทมส์ถามพร้อมจ้องเข้าไปคำตอบในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเอก

 

“ไม่มีอะไร หมั่นไส้เฉยๆ” เอกตอบแล้วพลิกตัวไปอีกทางแล้วหลับตาลงนอนทันที

 

“งั้นหรอครับ ที่รัก...เทมส์รักเอกที่สุดนะครับ” เทมส์เอื้อมแขนไปดึงตัวคนรักของตนให้ขยับมาใกล้ชิดมากกว่าเดิม แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจุมพิตที่ผมนุ่มจากด้านหลังก่อนหลับตาลงสู่ห้วงแห่งนิทราอีกครั้ง...โดยที่เขาไม่ได้ยินเสียงเบาๆ จากคนในอ้อมกอดว่า “รักเหมือนกัน...ไอบ้างานศิลป์”

 

+++ จบ +++

 

Talk!!! จากคนเขียน :: ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มต้นรั่วขนาดนั้นมันจบสวยงามหวานๆ ขนาดนี้ได้ยังไง ฮาๆๆๆๆ แต่อ่านๆ แล้วมันรั่วๆ แล้วเปลี่ยนอารมณ์มาได้งัยไม่รู้สิ แต่ยังไงก้อยก็ยังคงคอนเสปเดิม คือพี่เอกต้องเป็นตัวละครที่ดื้อและซึน แต่ก็แอบหวานนิดๆ เรียกว่าเปรี้ยวปนวาย ฮ่าๆๆๆๆ